Dünyadan blog haberleri
Jennifer Mendelsohn bir blog yazarıyken yazıları beğeniliyor ve New York Times’da yazar olarak işi kapıyor. Buraya kadar herşey normal, hatta bir başarı hikayesi. Çoğu blog sahibi şu sorularla karşılaşmıştır, şimdi sen bunu blogu neden yazıyorsun? Bundan ne gibi çıkarın olucak? Para nasıl kazanacaksın? Neden uğraşıyorsun? Şahsi olarak cevap vermek gerekirse seviyorum ondan yapıyorum. Uğraşıp yoruluyorum, zamanımı da alıyor ama yemek yapmayı seviyorum, yazı yazmayı seviyorum ilerde başka kapılar açarsa ne ala açmazsa da yapçak bişey yok. Konumuza dönelim geçenlerde bir blogger kursu yapıldı, anonslarını da duymuştum. Bloggerlara nasıl marketing yapılır, blog nasıl tanıtılır vs. vs. gibi eğitimler verilecek, orda insanlar sosyalleşecek. Zaten senelerdir bu işin içinde olanlara biraz hafif gelecek bir kurs. Neyse Jennifer bu toplantıya gidiyor ve izlenimlerini NY Times’da yazıyor. Genel olarak değindiği konular şöyle:
Oraya gelenlere anne-blogger diyor ve kız kaynaşması (girl bounding) yapıyorlar gibi alaycı ifadeler kullanıyor. Honey Don’t Bother I am too Busy Building My Brand makalesinde kursta öğretilen şeylerin çoktan modasının geçtiğini söylüyor biraz da hafife alarak. Bu yazıdan sonra kıyamet kopuyor tabi, sende anne ve blogger değilmisin? Erkekler klubüne girmek için bizi sattın gibi ifadelerle blog sahipleri bu kadına ateş püskürüyorlar. Aşağıdaki makalelerde bulabilirsiniz.
You make write for NYT but you’re a mom blogger too.
NYT makes mommy wars even stupider
Daha sonra sayfadan sayfaya geçerken iki makale daha ilgimi çekti.
Hey, Jealousy: Every Blogger was a Newbie Once.
Are Bigger Bloggers Obligated to Help Others?
Bu ilk yazıda bloglar arası kıskançlık, başkasının popülerliğini kıskanma, yazılarına imrenme gibi konular ele alınıyor. Benim rekabetle aram yoktur. En iyisini yapmak isterim ama bendn çok daha iyileri varken; iyilerden olamıcaksam yaptığım işten soğuyup yarıda bırakma ihtimalim çok fazla. Başkalarının bloglarına bakarken ister istemez karşılaştırma yapıyosun, benden iyi ya da değil diye, örnek aldığım şeylerde çok oluyor, kiminin anlatım tarzı, paylaşım şekli bana ilham veriyor, kiminin fotoğrafları daha iyi olmak için motive ediyor. Nedense biri blog yazarak bir yerlere gelince içimde bir burukluk oluyor ister istemez, keşke ben olsaydım, o kişi neden ben değilim diye. Arkadaşınız kilo verince kendinizi kötü hissedersiniz halbuki sizde bişey değişmemiştir işte aynı o durum. Diğer yazı ise popüler bloglar yeni yazılan bloglara yardım etmeli mi? Bence yardım etse iyi olur fakat insanlar senelerdir uğraşarak buralara geliyor ve daha bu işe yeni başlamış biri beni bağlantılarına ekler misin derse çokta hoşlarına gitmeyebilir, beğenirse ekleyebilir.
Anthony Bourdain’in No Reservations’ının digiturk sağolsun takip edebiliyoruz. Değişik yerlere gidip yemekleri tanıtıp, yorum yapıyor, farklı yemekleri tanımamıza (bazen öyle sakatatlar yiyorki keşke tanımasaydım bu yemeği diyorsun.) vesile oluyor. Şimdi Anthony kalkmış yemek blogu yazarlarıyla ilgili yorumda bulunmuş. Yemek gelince ilk fotoğraflayıp sonra yemelerinin saçma olduğunda, yemeği saplantı haline getirdikleri için asıl noktayı kaçırdıklarını belirtmiş. Burdaki problem aslında Anthony birebir blogger’larla aynı işi yapmakta fakat yanında zaten bu yemekleri kameraya alan fotoğraflayan insanlar olması. Blogcularda buna itiraz ediyor ve Anthony Bourdain hipokrat mı diyorlar?
Anthony Bourdain has no reservations on being a hypocrate.
Anthony Bourdain a hypocrate or just a jerk?
İki yazınında ortak noktası gitgide büyüyen blog alemine bir eleştiri olması fakat haklı taraflarıda var; yaptığım yemekleri yada gittiğim restauranttaki yemekleri çoğu zaman yazamıyorum, çünkü yemekten önce fotoğraflamak çoğu zaman zor geliyor. New York Times yazısıyla ilgili en önemli nokta bunu bir iş olarak görmek (pazarlama stratejileri, branding vs. ) ve blog yazmaya bu şekilde başlamanın saçma olduğu. İçinden gelerek yaz sana yarar sağlarsa ne ala diyor konuyu kapatıyorum.
Cevap bırakın
